HORSES

Column Ruby Jager

Throwback, lang leve ponykamp!

De vakanties zijn weer begonnen en dat betekent dat de maneges en stallen in het teken staan van ponykampen. Een week lang alleen maar bezig zijn met paarden en pony’s. Van borstelen, knuffelen en helpen in de stallen tot spelletjes en natuurlijk de bonte avond. Een fantastische tijd voor zowel de kinderen als de kampleiding.

Vroeger las ik altijd de Penny, zodra deze er weer was kon ik niet wachten om hem weer door te bladeren. Ik weet nog heel goed dat er dan altijd een advertentie in stond van Ponykamp in Balkbrug. Het leek mij altijd zo geweldig om daar heen te gaan, in die gele huifkarren. Maar dan natuurlijk wel met mijn paardenvriendinnetje Quirine, die inmiddels al 15 jaar mijn beste vriendin is.

Na jaren twijfelen hadden we de knoop doorgehakt; we gingen naar Ponykamp in Balkbrug. En wat hadden we er zin in! We waren inmiddels een jaar of 10 en dat betekende dat je in de huifkar mocht slapen en dat was natuurlijk super cool! De bonte avond hadden we al voorbereid met onze zelfgemaakte twirlstokken, waarmee we een optreden zouden geven.

Destijds had ik mijn pony Odette en die ging mee naar Balkbrug. Een hele week pony’s rijden en poetsen, het was geweldig. We mochten geen telefoons mee, maar elke avond na het avond eten kon het thuisfront bellen. Ik had met mijn moeder afgesproken dat ze elke avond even zou bellen, omdat ik het best wel spannend vond. Achteraf was dat best wel beschamend, omdat de kampleiding elke avond heel hard door de microfoon de eetzaal door schreeuwde; ‘Ruby je moeder aan de telefoon’. 

Ik vertelde dat ik het zielig vond dat Odette alleen maar op stal moest staan en dat we stiekem naar het grasveld gingen om haar te laten grazen. Dat was helaas maar van korte duur, want dat vonden de kampleiders niet zo leuk, oeps!  We moesten twee keer per dag rijden. In het begin vond ik dat wel leuk maar op een gegeven moment vond ik dat wel een beetje veel. Twee keer per dag met Odette rijden vond ik ook wel een beetje zielig voor haar, maar ach, je doet maar gewoon wat de kampleiders zeggen.

Ponykamp gaat nooit over, ook hier op de Renderklippenhoeve wordt er ponykamp 2.0 gevierd. Er komen vrouwen van alle leeftijden hun ponykamp van vroeger herbeleven, het enige verschil? De ranja is ingewisseld voor wijn. En de grootste lol dat ze hebben. Even lekker alleen met je vriendinnen en de paarden. Zo blijkt maar weer; het pennymeisje van vroeger gaat nooit meer uit je.

Lees meer over:


HORSES

Column Ruby Jager

Throwback, lang leve ponykamp!

De vakanties zijn weer begonnen en dat betekent dat de maneges en stallen in het teken staan van ponykampen. Een week lang alleen maar bezig zijn met paarden en pony’s. Van borstelen, knuffelen en helpen in de stallen tot spelletjes en natuurlijk de bonte avond. Een fantastische tijd voor zowel de kinderen als de kampleiding.

Vroeger las ik altijd de Penny, zodra deze er weer was kon ik niet wachten om hem weer door te bladeren. Ik weet nog heel goed dat er dan altijd een advertentie in stond van Ponykamp in Balkbrug. Het leek mij altijd zo geweldig om daar heen te gaan, in die gele huifkarren. Maar dan natuurlijk wel met mijn paardenvriendinnetje Quirine, die inmiddels al 15 jaar mijn beste vriendin is.

Na jaren twijfelen hadden we de knoop doorgehakt; we gingen naar Ponykamp in Balkbrug. En wat hadden we er zin in! We waren inmiddels een jaar of 10 en dat betekende dat je in de huifkar mocht slapen en dat was natuurlijk super cool! De bonte avond hadden we al voorbereid met onze zelfgemaakte twirlstokken, waarmee we een optreden zouden geven.

Destijds had ik mijn pony Odette en die ging mee naar Balkbrug. Een hele week pony’s rijden en poetsen, het was geweldig. We mochten geen telefoons mee, maar elke avond na het avond eten kon het thuisfront bellen. Ik had met mijn moeder afgesproken dat ze elke avond even zou bellen, omdat ik het best wel spannend vond. Achteraf was dat best wel beschamend, omdat de kampleiding elke avond heel hard door de microfoon de eetzaal door schreeuwde; ‘Ruby je moeder aan de telefoon’. 

Ik vertelde dat ik het zielig vond dat Odette alleen maar op stal moest staan en dat we stiekem naar het grasveld gingen om haar te laten grazen. Dat was helaas maar van korte duur, want dat vonden de kampleiders niet zo leuk, oeps!  We moesten twee keer per dag rijden. In het begin vond ik dat wel leuk maar op een gegeven moment vond ik dat wel een beetje veel. Twee keer per dag met Odette rijden vond ik ook wel een beetje zielig voor haar, maar ach, je doet maar gewoon wat de kampleiders zeggen.

Ponykamp gaat nooit over, ook hier op de Renderklippenhoeve wordt er ponykamp 2.0 gevierd. Er komen vrouwen van alle leeftijden hun ponykamp van vroeger herbeleven, het enige verschil? De ranja is ingewisseld voor wijn. En de grootste lol dat ze hebben. Even lekker alleen met je vriendinnen en de paarden. Zo blijkt maar weer; het pennymeisje van vroeger gaat nooit meer uit je.

Lees meer over: